Voor de mensen die het nog niet hadden gezien op de kalender: het is Moederdag vandaag. Over het doel van deze dag zijn de meningen nogal verdeeld. De een vind het ‘commerciële bullshit’ en de ander loopt er mee weg.

Ik zit er zelf een beetje tussenin. Moederdag geeft mij vooral een extra reden om weer aan de knutsel te mogen. Ik plunder de Action en geef moeke een extra dikke knuffel. Veel verder gaat het bij ons meestal niet. Wel vind ik het een mooie gelegenheid om te denken aan de moeders die geen kinderen in de buurt hebben. (En de kinderen die geen Action in de buurt hebben.) Maar zonder gein, ze worden vaak vergeten; de ‘kinderloze moeders’.

Laat ik nu even mijzelf als voorbeeld nemen. De meesten van jullie weten dat ik geadopteerd ben en mijn biologische moeder niet ken. Voor degene die het niet wisten: bij deze. Hier heb ik zelf volledig vrede mee. Ik weet niet beter en had me geen betere toekomst dan deze kunnen wensen. Maar nu bleek een paar jaar geleden dat mijn moeder nog vaker aan mijn biologische moeder denkt dan ik…

Ik stond er eerder eigenlijk nooit bij stil hoeveel ‘moedermomenten’ er eigenlijk in een leven zitten. De eerste stapjes, de eerste woordjes, het eindgala met de diploma uitreiking en zo kan ik nog even doorgaan. Maar ik heb er nooit zo bij stilgestaan dat de tranen die er bij die gelegenheden vloeien misschien niet alleen tranen van trots of blijdschap zijn. Het kunnen ook tranen van verdriet zijn.

Verdriet om datgene wat de vrouw die jouw kind op de wereld heeft gezet heeft moeten doorstaan, alle momenten die zij niet mee kan maken en dan toch weer de blijdschap dat dit jou als adoptiemoeder wel gegund is. Dit inzicht laat mij tegenwoordig wat meer stilstaan bij het bestaan van degene die mij ter wereld heeft gebracht. Het (toen waarschijnlijk nog een) meisje dat voor een verschrikkelijke keuze stond en de juiste keuze heeft gemaakt…

Mama, dank jullie wel voor alles wat jullie voor mij gedaan hebben.