Littekens,  iedereen heeft ze. En dan heb ik het over allerlei soorten en maten. Ik kan er bij mijzelf zo al een paar opnoemen. Neem bijvoorbeeld de lichte vlekken op mijn ellebogen van alle glijpartijen op de judomat of de snee achter mijn oor waar ze 7 jaar geleden een stuk metaal (lees: prothese) naar binnengeloodst hebben. Met als gevolg dat de poortjes bij de douane gaan piepen als ik erdoor loop. Ach,  zo’n lief klein meisje als ik zullen ze vast niet van drugssmokkel verdenken toch? 😇

Zelf moet ik nog steeds wel lachen om het litteken in mijn wenkbrauw. Een mooi wit streepje, dat overigens niet echt opvalt. Mijn beste vriendin gaf jaren geleden een kinderfeestje op de manege. Daar liepen naast een hoop paarden ook een aantal honden rond. Waakhonden om precies te zijn. En die mochten NIET geaaid worden. Een aai en een knauw later had Palasha dat ook door… Gelukkig had niemand het gezien en kon ik snel weer aansluiten bij de groep. Wel jammer dat de hoeveelheid bloed die vrijkomt bij een hoofdwond mij uiteindelijk verraadde…. 😉

Maar de meesten van jullie zullen vast al doorhebben dat ik dit blog niet alleen ga vullen met beschrijvingen van mijn voorgaande stommiteiten. Vanaf hier is de stap naar mentale littekens heel erg klein. En ook die heb ik, net als iedereen. En de een heeft er, net als bij fysieke littekens, meer dan de ander. Ik heb mij bij sommige mensen wel eens afgevraagd hoe het kan dat zij nog zo positief in het leven staan. Hoe zij nog weten te lachen,  te genieten en bovenal te relativeren. Wat heb ik een respect voor deze mensen. Hoe lastig moet het wel niet zijn om zo flexibel te zijn als je van binnen vol zit met een dikke laag littekenweefsel… 

Ik zou op dit moment echt niet weten hoe ik dat ooit aan zou moeten pakken. Misschien ook wel een goed teken,  want hieruit blijkt dat ik nog niet veel supererge dingen meegemaakt heb. Alhoewel dat ook weer relatief is. Zo heb ik best wel wat herinneringen waar ik niet vrolijk van wordt en die mij wel getekend hebben. Zo waren de basis- en de middelbare school niet de leukste jaren van mijn leven.

Natuurlijk zijn er meerdere mensen gepest op school,  maar ik denk dat er in mijn omgeving niet veel anderen zijn die aan hun benen het voetbalveld over zijn gesleept,  bedreigd zijn met dartpijlen of een prullenbak van binnen hebben gezien. En dat ondersteboven,  want het is uiteraard niet grappig als het slachtoffer er meteen weer uit kan klimmen. Maar daar hoefde je niet bang voor te zijn lieve pester, dat kon ik niet. En jij weet net zo goed als ik dat ik daar de halve pauze heb gestaan, totdat er toevallig een klasgenoot binnenkwam.

En zo heb ik nog meer littekens. Gebroken liefdes, onbeantwoorde liefdes of het verlies van een dierbare. Dingen die ervoor gezorgd hebben dat ik een muur heb gebouwd om mijzelf. Deze muur stond en was niet weg te krijgen. Tot er een aantal mensen langskwamen met een metaaldetector,  die de geheime deur in de muur hebben gevonden. Zij zijn gekomen en niet meer weggegaan. Zij hebben door mijn stoere gedrag en grote mond heen gekeken. Zij hebben ervoor gezorgd dat ik dat zelf ook ging doen. Dat ik met mezelf geconfronteerd werd en doorkreeg dat ik dat allemaal niet nodig heb. Dat ik veel leuker ben zonder dat. En dat ik zonder die harde buitenkant net zo veel kan bereiken. Of misschien nog wel meer…

Dit is uiteraard niet zonder slag of stoot gegaan. Ik heb geschreeuwd,  gescholden en ben er vol tegenin gegaan. Ik ben weggerend,  maar ik ben ook weer teruggekomen… En sterker dan ooit. Ik gun jullie allemaal zulke vrienden. Mensen die je laten zien wat je waard bent en zorgen dat je dat zelf ook gaat zien. Bij mij is het gelukt. En ik hoop dat iedereen die dit zo hard nodig heeft dit ook mag ervaren!